Aşkın Öztürkmen’den ilk mesaj 6 Mayıs 1998 tarihinde Avustralya’dan geldi. Kısa bir e-postaydı:
“Otelinizi internetten gördüm. Çok beğendim. Eğer oraya gelirsem kalmak isterim.”
Bugün birkaç satırlık sıradan bir mesaj gibi görünebilir. Ama 1998 yılında, Avustralya’nın Sydney kentinde yaşayan birinin internet üzerinden Karaburun’daki küçük konaklama yerimizi bulması ve bize doğrudan ulaşması, Mimas Garden’ın ilk yıllarını anlatan güzel örneklerden biri.
İlk mesajdan yaklaşık iki buçuk ay sonra Aşkın Bey’in internet üzerinden gördüğü yer artık ekrandaki birkaç fotoğraf ve bilgiden ibaret değildi. Eşiyle birlikte Karaburun’a gelmişlerdi.
19 Temmuz 1998 tarihli konuk defteri notuna da tam olarak bunu yazarak başlamış:
“Avustralya’da internetten sizi buldum. Oteliniz ve kasabanız hoşuma gittiği için buraya gelmek istedim. İşte hanımımla birlikte buradayız.”
Bu cümleyi bugün özellikle seviyorum. Çünkü ilk e-postada başlayan hikâyenin devamını kendi el yazısıyla anlatıyor. Mayıs ayında Sydney’den gönderilen “Eğer oraya gelirsem kalmak isterim” cümlesi, temmuz ayında Karaburun’da “İşte hanımımla birlikte buradayız” diye tamamlanmış.
Konuk defterindeki nottan, yalnızca kaldıkları yeri değil Karaburun’u da sevdiklerini anlıyorum. Özellikle denizi ve manzarayı beğenmişler. Aşkın Bey, burayı tanıdıklarına tavsiye edebileceğini de yazmış.
Ama notta benim için daha önemli olan başka bir bölüm var. Kendilerine gösterdiğimiz yakınlıktan çok memnun kaldıklarını söylüyor ve yazısını şu dilekle bitiriyor:
“Bize karşı gösterdiğiniz yakınlığa tekrar görüşmek üzere diyelim. Teşekkür ederiz.”
Mimas Garden’ın o yıllarından kalan konuk defterlerinde sık sık karşıma çıkan şey de bu. İnsanlar önce bir daire kiralamak için bize ulaşıyorlardı; fakat ayrılırken yazdıklarında çoğu zaman daireden çok aramızda kurulan ilişkiden söz ediyorlardı.
Aşkın Bey ve eşinden elimde kalan fotoğrafı Karaburun’dan ayrılacakları gün otobüs durağında çektim.
Arkalarında Mordoğan yazılı otobüs duruyor. Bavullar görünmese bile fotoğrafın bir yolculuğun sonuna ait olduğunu bugün çok iyi hatırlıyorum. Birkaç gün önce konuk olarak gelen iki insan artık Karaburun’dan ayrılmak üzereydiler.
Bu fotoğrafı şimdi yeniden gördüğümde, arkadaki otobüs de en az insanlar kadar ilgimi çekiyor. Çünkü fotoğraf yalnızca Aşkın Bey ve eşinin hatırası değil; 1998 yılında Karaburun’dan ayrılmanın, otobüslerin ve o günkü küçük terminal ortamının da farkında olmadan çekilmiş bir belgesi olmuş.
Bu hikâyeden geriye üç şey kalmış. 6 Mayıs’ta Avustralya’dan gönderilmiş kısa bir e-posta; 19 Temmuz’da Karaburun’da yazılmış bir konuk defteri sayfası ve ayrılırken otobüs durağında çektiğim bir fotoğraf.
Üçü yan yana geldiğinde yolculuğun tamamını anlatıyorlar. Önce uzaktan bir yer keşfediliyor: “Otelinizi internetten gördüm.” Sonra o yer gerçekten görülüyor: “İşte hanımımla birlikte buradayız.” Ve sonunda Karaburun otobüs durağında bir veda fotoğrafı çekiliyor.
Bugün bu belgeleri yeniden yan yana getirdiğimde, Mimas Garden’ın ilk yıllarında internetin hayatımıza nasıl girdiğini bir kez daha görüyorum.
1998’de Karaburun’daki evimizin web sayfasına Sydney’den ulaşılabiliyor; hiç tanımadığımız biri birkaç satırlık bir e-posta gönderiyor ve iki buçuk ay sonra eşiyle birlikte kapımızdan içeri giriyordu.
Belki de Aşkın Öztürkmen’in hikâyesini en güzel anlatan şey, kendi yazdığı iki kısa cümlenin arasındaki mesafe:
“Eğer oraya gelirsem kalmak isterim.”
ve iki buçuk ay sonra:
“İşte hanımımla birlikte buradayız.”
Aralarında binlerce kilometre vardı. İnternet o mesafeyi birkaç satırlık bir mesajla aşmıştı; gerisini gerçek bir yolculuk ve Karaburun’da geçirilen birkaç gün tamamlamıştı.