Mimas Garden’ın ilk yıllarında konuklarımızla çoğunlukla doğrudan haberleşiyorduk. İnternet üzerinden gelen bir e-posta, bazen bir faks, ardından uçuş saatleri, havaalanında buluşma ve Karaburun’a geliş… Bu arşivde yer verdiğim eski belgelerin büyük bölümü o yıllardan kaldı.
Daha sonra evlerimizi bir süre uzun dönemli olarak kiraya verdik. Günlük ve haftalık tatil kiralamalarına yeniden başladığımızda ise dünya değişmişti. İnternet artık hayatın doğal bir parçası olmuş, konaklama için yeni platformlar ortaya çıkmıştı. 2015 yılında Airbnb üzerinden bize ulaşan ilk konuklarımızdan biri, Belgrad’dan gelen Danijela ve ailesiydi.
Danijela ve Đorđe, ikiz kızları Saša ve Dunja ile Karaburun’a geldiler.
Danijela’nın Temmuz 2015’te konuk defterimize yazdığı not, bizi nasıl bulduklarını anlatması bakımından ayrıca ilginç.
Her şey bir tatil evi arayışıyla değil, internette tahinli rulo tarifi aramasıyla başlamış. Danijela, Türkiye’de yaşayan Rus bir kadının bloguna rastlamış. Blogda Karaburun’dan söz edildiğini görünce merak etmiş ve Karaburun hakkında araştırma yapmaya başlamış.
Sonunda yolları Mimas Garden’a çıkmış. Danijela bunu konuk defterinde çok güzel özetliyor: “Tahinli rulolardan güzel evinize — internet gerçekten harika.”
Bu cümleyi bugün okuyunca ister istemez Mimas Garden’ın ilk yıllarını düşünüyorum. 1998’de bazı konuklarımız bizi henüz yeni yeni kullanılmaya başlayan internet sayesinde bulmuşlardı. Aradan on yedi yıl geçmişti; internet çok değişmişti ama yine hiç tanımadığımız insanlarla yollarımızı buluşturmaya devam ediyordu.
Danijela ve ailesi Karaburun’a kendi arabalarıyla geldiler. İlk gelişlerinde gece oldukça geç bir saatte Mimas Garden’ı bulamadılar. Bizi telefonla aradılar; biz de onları bulundukları yerden bulup eve getirdik.
Bugün bunu hatırlayınca, eski dönemle yeni dönem arasında aslında çok fazla şeyin değişmediğini düşünüyorum. Rezervasyon artık Airbnb üzerinden yapılmıştı ama Karaburun’a ilk kez gelen bir konuğun gece yolunu bulamaması ve bizim gidip onu karşılamamız, önceki yıllarda havaalanında karşıladığımız konuklarımızdan çok da farklı değildi.
İnternet ve rezervasyon sistemleri değişmişti; misafirlik ilişkisi aynı kalmıştı.
Danijela ve Đorđe’nun ikiz kızları Saša ve Dunja için Karaburun ayrı bir keşif alanı olmuş. Anneleri konuk defterinde kızların burada her şeyi sevdiğini, ama en çok kedileri sevdiklerini yazıyor. Öyle ki Karaburun’un her yerinde kedilerin peşinden koşuyorlarmış.
Aile fotoğraflarından biri de o günlerin havasını çok güzel taşıyor. Birlikte gittiğimiz sahilden çıkıyorlar. Ellerinde ve üzerlerinde deniz oyuncakları, kolluklar, simitler… Saša ve Dunja henüz küçük çocuklar. Fotoğraf özel olarak hazırlanmış bir aile portresinden çok, sıradan bir yaz gününün içinden alınmış bir an gibi.
Türkiye, Danijela ve ailesi için ilk kez geldikleri bir ülke değilmiş. Daha önce birçok kez Türkiye’ye seyahat ettiklerini yazıyorlar. Buna rağmen ülkenin güzelliğinin ve insanlarının iyiliğinin kendilerini her defasında yeniden şaşırttığını söylüyorlar.
Mimas Garden’da geçirdikleri günler için bize teşekkür ederken özellikle misafirperverlikten ve cömertlikten söz etmişler ve kendilerini kendi evlerindeymiş gibi hissettirdiğimizi yazmışlar.
Bu cümleyi bugün okuduğumda, sonraki yıllarda yaşadığımız küçük olayları da hatırlıyorum. Ailece tekrar tekrar geldikleri için ilişkimiz artık yalnızca ev sahibi ile konuk arasındaki ilişki olmaktan çıkmıştı. Bazen çocuklardan biri hastalandığında onları hastaneye götürdüğümüz oldu. Birlikte sahile gittik; Saša ve Dunja’nın büyümelerine birkaç yaz boyunca tanıklık ettik.
İlk gece yollarını bulamadıklarında onları arayıp bulmamızla başlayan bu yakınlık, sonraki gelişlerinde de devam etti.
Notlarının devamında Danijela şöyle yazmış: “Gelecek yıl ve sonraki yıl da sizi yeniden görmeyi umuyorum…”
Bu cümle yalnızca güzel bir veda sözü olarak kalmadı. Danijela, Đorđe, Saša ve Dunja sonraki yıllarda yeniden geldiler. Sonra yine geldiler. Böylece onları yalnızca bir yaz tanıdığımız konuklar olarak değil, yıllar içinde tekrar karşılaştığımız bir aile olarak hatırlıyoruz. Saša ve Dunja’nın çocukluklarının birkaç yazına biz de tanıklık etmiş olduk.
Bir süredir artık Karaburun’a gelmiyorlar. Ama Danijela ve ailesiyle haberleşmeye devam ediyoruz.
Aradan geçen yıllarda Saša ve Dunja büyüdüler. Fotoğrafta denizden oyuncaklarıyla çıkan iki küçük kız artık çocuk değil. Büyüdükçe kendi ilgi alanlarının ve seyahat tercihlerinin değişmiş olması çok doğal. Belki artık başka yerleri görmek, başka ülkeleri ve başka kıyıları keşfetmek istiyorlar. Ailelerin tatil alışkanlıkları da çocuklarla birlikte değişiyor.
Bu nedenle bir süredir gelmemelerini bir hikâyenin sona ermesi gibi görmüyorum. Karaburun, onların çocukluklarının birkaç yazında yer aldı; bizim için de onlar Mimas Garden’ın belirli bir döneminin parçası oldular. Üstelik aradaki bağ tamamen kopmadı. Hâlâ haberleşiyoruz.
Danijela ve ailesinin bu arşivde özel bir yeri daha var. Mimas Garden’ın eski döneminde konuklarımız bizi kendi web sitemizden buluyor, e-posta veya faksla yazıyorlardı. Rezervasyon ayrıntılarını karşılıklı konuşuyor, uçuş saatlerini öğreniyor, bazen onları havaalanında karşılıyordum. Konuk defterine yazılan birkaç sayfa da bütün bunların sonunda o günlerden kalan kişisel bir belge oluyordu.
2015’e geldiğimizde ise başka bir dönem başlamıştı. Airbnb ve ardından Booking.com, konuklarla aramızdaki yeni buluşma noktaları oldu. Rezervasyon biçimleri, haberleşme ve tatil evlerinin dünyası değişti. Mimas Garden da bu değişimin içinde yerini aldı.
Bu nedenle 12 konukluk bu seçkiyi Danijela ve ailesiyle bitirmek bana anlamlı geliyor.
Bu arşivin başında, 1998 yılında internet üzerinden Karaburun’daki küçük bir tatil evini bulan insanlar vardı. O yıllarda dünyanın başka bir ülkesinden gelen bir e-postanın bizi bir araya getirmesi bile yeni ve şaşırtıcıydı.
Sonunda ise 2015 yılında, internette tahinli rulo tarifi ararken Karaburun’u keşfeden ve ardından Airbnb üzerinden bize ulaşan Sırbistanlı bir aile var.
Arada on yedi yıl, yüzlerce konuk ve çok sayıda hatıra bulunuyor. İletişim biçimleri değişti. Fakslar kayboldu, doğrudan e-postaların yerini rezervasyon platformları aldı. Çocuklar büyüdü. Bazı insanlarla bir daha karşılaşmadık, bazıları ise yıllar boyunca yeniden geldi.
Danijela’nın konuk defterine yazdığı cümle bu son hikâyeye beklenmedik biçimde güzel bir kapanış yapıyor: “Gelecek yıl ve sonraki yıl da sizi yeniden görmeyi umuyorum…”
Gerçekten de yeniden geldiler.
Bugün artık Mimas Garden’ın Airbnb ve Booking.com dönemi devam ediyor. Yeni konuklar geliyor, yeni hikâyeler yaşanıyor. Ama bu sayfalarda topladığım eski fotoğraflar, e-postalar, fakslar ve el yazıları başka bir döneme ait.
1998’de başlayan bu küçük konuk arşivini, yıllarca geri gelen Danijela, Đorđe, Saša ve Dunja ile tamamlamak bana doğru geliyor. Çünkü zaman içinde konaklama biçimleri değişse de değişmeyen bir şey kaldı: bazı konuklarla kurulan bağ, tatilin sona ermesiyle sona ermiyor.